Irydologia, mapy irydologiczne

Badanie irydologiczne

Ustalony kolor tęczówki mówi o określonych skłonnościach do konkretnych schorzeń:

• ludzie o oczach w kolorze niebieskim często cierpią na przekwaszenia organizmu i mogą chorować na wrzody żołądka i dwunastnicy, reumatyzm, artretyzm, a także choroby tarczycy, nerek, układu oddechowego oraz alergie;
• ludzie o oczach szarych i zielonych mają skłonności do chorób układu pokarmowego oraz kłopotów z trawieniem, powinni często kontrolować stan swojej wątroby i trzustki;
• ludzie o oczach piwnych i brązowych miewają kłopoty z gospodarką tłuszczową organizmu, stąd bierze się u nich zagrożenie schorzeniami wątroby, układu krwionośnego i serca, a także miażdżycy, nadprodukcji żółci i kamicy nerkowej.

O stanie zdrowia informuje nie tylko tęczówka, ale także wygląd innych części oka. Warto się przyjrzeć całemu oku, m.in. należy zwrócić uwagę na powieki, spojówki, twardówki i źrenice, gdyż są to również ważne źródła informacji.

Powieki opuchnięte i zsiniałe mogą świadczyć o nieprzespanej nocy lub płaczu. Jeśli jednak opuchlizna oczu nie jest spowodowana żadnym z nich, może to być spowodowane kłopotami z nerkami. Gdy opuchlizna widoczna jest tylko na górnej powiece, to znak, że cierpisz na schorzenia woreczka żółciowego. Jeśli na powiekach dostrzegasz żółte cętki lub białe grudki, zbadaj swój poziom cholesterolu, bo tego typu zmiany mówią, że jest on stanowczo za wysoki.

Spojówki powinny być wyraźnie różowe. Mocne zaczerwienienie oznacza infekcję lub chorobę reumatyczną, jednak czerwone, zaognione spojówki mają też często ludzie przemęczeni i niewyspani. Jeśli spojówki są żółtawe, prawdopodobnie masz problemy z wątrobą. Blade spojówki mogą oznaczać niedokrwistość.

Twardówki, czyli białka oczu, powinny odznaczać się czystą bielą. Odcień niebieskawy lub sinawy świadczy o diecie zbyt ubogiej w wapno, co może być przyczyną próchnicy zębów oraz osteoporozy. Żółte plamki na białym tle mogą świadczyć o zbyt dużym poziomie cholesterolu. Zażółcone białko oka najczęściej sygnalizuje żółtaczkę. Większe plamki w kolorze krwi są oznaką artretyzmu lub choroby reumatycznej. Popękane naczynka oznaczają najczęściej zbyt wysokie ciśnienie krwi.

Źrenice w obydwu oczach powinny znajdować się dokładnie w środku tęczówki, być okrągłe i równej wielkości. Rozszerzają się lub zwężają wpuszczając odpowiednią ilość światła. Wszelkie przesunięcia lub zmiana kształtu mogą oznaczać kłopoty z funkcjonowaniem podstawowych układów i narządów wewnętrznych. Małe źrenice są sygnałem skłonności do chorób żołądka, zbyt duże sygnalizują bezsenność i nerwicę, a owalne i zniekształcone mogą świadczyć o zaburzeniach ukrwienia mózgu.

Samodzielne rozpoznanie dolegliwości trzeba używać z umiarem, dlatego jeśli coś Cię zaniepokoi, skonsultuj się z irydologiem bądź zapytaj swojego lekarza rodzinnego.

Mapy Irydologiczne

Wiele informacji o stanie zdrowia przynosi już obejrzenie powiek, spojówek, twardówek i źrenic. Jednak najważniejsza jest diagnoza z tęczówki. Choć bezbłędnie postawi ją tylko irydolog, to samemu też można spróbować się zbadać wykorzystując:

Każdy z nas, w oparciu o mapy irydologiczne może obserwować swoją tęczówkę i dokonać wstępnej autodiagnozy. Oczywiście, nie zastąpi ona fachowego badania, ale może skłoni do refleksji nad własnym zdrowiem. Wiele chorób rozpoznawanych jest zdecydowanie za późno, kiedy pojawią się już wyraźne oznaki kliniczne. Na mapach precyzyjnie przedstawiono, w jakich miejscach znajdują się pola projekcyjne mózgu, serca, żołądka, nerek i wszystkich pozostałych organów. Tak więc, oglądając oko, można błyskawicznie i całkowicie nieinwazyjnie diagnozować większość chorób.
Najwięcej można wyczytać z tęczówki – kolorowego pierścienia otoczonego z zewnątrz białkiem oka, a wewnątrz mającego źrenicę. Dzięki szczegółowej mapie irydologicznej można podjąć próbę przeprowadzenia samodzielnej diagnozy. Należy szukać wszelkich zmian: plamek, kropek, linii, zagłębień. Ważne są również inne elementy – np. obecność na tęczówce licznych pierścieni to świadectwo nie najlepszego stanu nerwów. W przypadku spowolnionego procesu przemiany materii na obwodzie tęczówki zwykle pojawia się ciemny pierścień. Brązowe plamy na całej powierzchni tęczówki mogą świadczyć o uszkodzeniach wątroby, a jeśli kolor plam jest żółty, o problemach z nerkami.

Pierścień metaboliczny, znajdujący się przy źrenicy, powinien być czarny, równomiernie pogrubiony. Dwa wąskie pierścienie – jeden ciemniejszy, drugi jaśniejszy – świadczą o nieżycie żołądka. Nierównomierne zaś pogrubione koło metaboliczne, ziarniste lub bardzo cienkie, świadczy o procesie chorobowym w organizmie.

O skłonnościach do zachorowania mogą świadczyć np. czarne plamki. Zawsze kiedy zauważymy w oku nową plamkę, należy udać się do lekarza okulisty. Najpierw trzeba bowiem wykluczyć czerniaka, nowotwór mogący się rozwijać w gałce ocznej. Poza tym tylko lekarz, obserwując również inne objawy na tęczówce, może stwierdzić, czy rzeczywiście jesteśmy zagrożeni jakąś chorobą.

Obecność na tęczówce licznych pierścieni, to świadectwo nienajlepszego stanu nerwów. Pierścienie tworzą się, gdy w następstwie przewlekłego stresu i towarzyszącego mu rozszerzenia źrenic, powierzchnia tęczówki ulega sfałdowaniu. Gdy stan nerwów się poprawia, powierzchnia tęczówki ulega wygładzeniu i pierścienie znikają.

W przypadku zwolnionej przemiany materii, na obwodzie tęczówki pojawia się zwykle ciemny pierścień, oznaka gromadzenia toksyn. Jeżeli objaw ten zaobserwujemy u osoby otyłej, wiadomo, że u źródeł jej problemów leżą zaburzenia metaboliczne. Wówczas nawet bardzo rygorystyczna dieta nie da trwałych rezultatów. Lekarz irydolog przepisuje wtedy homeopatyczne leki, pobudzające przemianę materii.

Jeśli przyjmujesz leki, na Twojej tęczówce mogą uwidocznić się różne zmiany. Stosowanie np. preparatów żelaza powoduje pojawienie się w strefie żołądka brunatnego zabarwienia. Kwas salicylowy i jego pochodne nadają tęczówce odcień brunatnoszary.

Podobnie jak w przypadku koloru skóry czy włosów, odcień tęczówki uzależniony jest od ilości zawartej w niej melaniny, czyli barwnika, który jest jednym z elementów bariery ochronnej organizmu przed wpływem promieniowania. W oczach błękitnych, szarych, niebieskich, jasnozielonych zawartość tego barwnika jest niewielka. Wraz ze wzrostem jego ilości oczy stają się coraz ciemniejsze. Kolor tęczówki jest również uwarunkowany genetycznie, zależy także od wieku. Czasem oczy zmieniają kolor, np. niebieskie u miłośnika niezdrowego jedzenia brązowieją, a orzechowe jaśnieją na zdrowej diecie.

W tych rejonach kuli ziemskiej, gdzie jest duże nasłonecznienie, ludzie (Murzyni, Eskimosi) mają ciemne tęczówki. Jasne zaś tam, gdzie słońca jest mało (Skandynawia). Osoby o jasnych oczach, które przeniosły się z Europy np. do Ameryki Południowej częściej niż ludność miejscowa chorowały na nowotwory skóry. Natomiast ludzie o ciemnych tęczówkach, zamieszkujący Skandynawię, są bardziej wrażliwi na zaburzenia odporności, w wyniku których częściej zapadają na gruźlicę, mają większą podatność na infekcje i skłonność do depresji.

Są trzy podstawowe odcienie tęczówki: niebieski, brązowy i szary (mieszany). Pozostałe kolory są ich pochodnymi. Barwa oczu jest związana z budową tęczówki i z konstytucją organizmu. Kolor informuje o wrodzonych skłonnościach do pewnych schorzeń. Oczy zdrowego człowieka według irydologów mogą być wyłącznie niebieskie (konstytucja limfatyczna), brązowe (konstytucja krwiopochodna), bądź barwy będącej pochodną tych dwóch podstawowych kolorów (konstytucja mieszana). Wszystkie inne kolory lub przebarwienia tęczówki wskazują na nagromadzenie toksyn w organizmie.

Co to jest Irydologia

Irydologia jest nauką zajmującą się oceną zdrowia ludzkiego poprzez analizę pewnych objawów pojawiających się na tęczówce oka. Pierwsze diagnozy irydologiczne odnotowano już w starożytnych Indiach i Chinach. Wtedy to wyceniano wartość zwierząt na podstawie wygładu ich oczu.

Wgłębiając się dalej w historię. irydodiagnostykę znali także starożytni Egipcjanie. Z tego okresu zachowały się dwa papirusy, które mimo upływu kilkudziesięciu wieków, nadal stanowią cenne źródło informacji. Ponowny renesans irydologii przypadł na drugą połowę XIX wieku wtedy to węgierski lekarz Ignacy von Peczely, okrzyknięty później ojcem irydologii, stworzył pierwsze mapy tęczówki oka.

Irydologia jest nauką zajmującą się oceną zdrowia ludzkiego poprzez analizę pewnych objawów pojawiających się na tęczówce oka. Pierwsze diagnozy irydologiczne odnotowano już w starożytnych Indiach i Chinach. Wtedy to wyceniano wartość zwierząt na podstawie wygładu ich oczu.

Obecnie mówi się, że irydologia odkryła, że oko człowieka może być mapą całego organizmu. Irydologia jest również stosunkowo szybką metodą. Żadna inna nauka nie pozwala na tak dobrą ocenę stanu całego naszego organizmu w krótkim czasie. Irydologia w naszym kraju jest stosunkowo młodą dziedziną, ponieważ rozwija się od 1993 roku, kiedy to powstało Polskie Towarzystwo Irydologii i Homeopatii. Dzięki temu obecnie prowadzone są w Polsce szkolenia w celu kształcenia lekarzy pragnących zajmować się tą specjalnością. Obecnie dzięki irydologii wyróżniamy około siedemdziesiąt różnych znaków chorobowych.

Dzięki irydologii można stwierdzić, jakie predyspozycje genetyczne do różnych chorób posiada pacjent. W okresie dziecięcym lekarz irydolog może stwierdzić skłonności częstsze do jakieś choroby i zalecić odpowiednie środki, aby wzmocnić słabszą część. Irydologia pozwala również pozbyć się kłopotliwych dla naszego organizmu stanów tj. nadwaga. Irydologia umożliwia rozpoznanie jej przyczyny np.: zaburzenia hormonalne, niewłaściwa dieta, zaburzenie układu limfatycznego lub może zachodzić na tle nerowym. Irydologia zajmuje się badaniem tęczówki oka, która za pomocą wypustek nerowych i nerwów ma połączenie z każdym naszym organem. Każdy organ naszego ciała ma przydzielone miejsce w tęczówce naszego oka. W wielu przypadkach irydologia może pomóc i zastąpić kosztowne badania.

Odzwierciedlenie chorób w oku.

Tęczówka to mapa organizmu, gdzie na bardzo małej przestrzeni zapisano wszystkie informacje. Każdy narząd wewnętrzny, każda część ciała za pośrednictwem włókien wegetatywnego układu ma połączenie z określonym polem tęczówki. Irydolog dysponuje mapą oka dokładnie określającą, w którym miejscu na tęczówce rzutuje się mózg, serce, żołądek, i inne wewnętrzne narządy człowieka. Obserwując sektor odpowiadający trzustce możemy określić, czy są tam zmiany po przebytych schorzeniach, ponieważ niektóre z nich pozostaną przez wiele lat, a inne nawet przez całe życie.

Powierzchnia tęczówki a zdrowie człowieka

Warto także wyjaśnić, że im bardziej spoista i jednolita jest powierzchnia naszej tęczówki tym człowiek jest zdrowszy i mniej podatny na zachorowania. Wyróżnia się cztery typy struktury tęczówki:

Typ pierwszy – charakteryzuje się bardzo zwartym układem włókien, powierzchnia tęczówki jest niemal jednorodna – świadczy to o bardzo dobrej konstrukcji genetycznej oraz dużej odporności na zachorowania. Niestety taki układ występuje bardzo rzadko.

Typ drugi – układ włókien, oglądany bez powiększenia jest zwarty, ale badając tęczówkę za pomocą odpowiedniego urządzenia widać wyraźne ich rozmieszczenie. Świadczy to o dobrych warunkach genetycznych i dużych możliwościach fizycznych. Osoby o takim typie tęczówki mają predyspozycje do osiągania wybitnych wyników w sporcie. Skłonność do chorób jest niewielka.

Typ trzeci – szczeliny widoczne bardzo wyraźnie i zajmują znaczną część powierzchni tęczówki. W takim przypadku podatność na zachorowania jest wzmożona, a ich przebieg często przewlekły. Często zdarzają się nawroty chorób.

Typ czwarty – najmniej korzystny. Tęczówka składa się z samych jamek i zagłębień. Prawdopodobieństwo zachorowania jest tu największe, a choroba przebiega często z powikłaniami i jest trudna do trwałego wyleczenia.

Dzięki irydologii możemy:

wykrywać wrodzone i nabyte skłonności do określonych schorzeń
określać stopień zatrucia organizmu szkodliwymi wpływami środowiska  zewnętrznego i produktami przemiany materii
oceniać stan układu nerwowego i jego wpływ na narządy wewnętrzne
oceniać stan układu odpornościowego
wskazać narząd lub układ, w którym toczy się proces chorobowy
ustalać odpowiednią dla danej osoby dietę i podać wskazówki dotyczące trybu jej życia.

Badanie irydologiczne – irydodiagnostyka

Badanie irydologiczne – irydodiagnostyka jest całkowicie bezbolesna i polega na patrzeniu w oczy, a konkretnie na stworzeniu swoistej mapy tęczówki oka. Lekarz irydolog jest w stanie w znacznej części przypadków i to bez żadnych dodatkowych badań określić, co się dzieje z organizmem pacjenta, rozpoznając chorobę w takim stadium, kiedy jest ona praktycznie nie wykrywalna innymi metodami.

Oko jest jednym z najbardziej wrażliwych narządów naszego ciała. Bardzo szybko reaguje na zmiany w układzie krwionośnym i nerwowym, które zazwyczaj są wynikiem procesów chorobowych zachodzących w organizmie. Dzieje się tak, ponieważ właśnie w oku umiejscowione są zakończenia połączeń nerwowych powiązanych z każdym narządem wewnętrznym i każdą częścią naszego ciała. I właśnie wygląd tęczówki zdradza obecny stan naszego zdrowia, a także zmiany jakie zaszły w przeszłości, lub jakie mogą się jeszcze pojawić. Lekarz irydolog na podstawie wyglądu oczu, a szczególnie kolorowej ich części, bez najmniejszego problemu rozpozna na jaką chorobę cierpimy, w jakiej kondycji jest każdy układ i narząd wewnętrzny, z jakimi chorobami będziemy borykać się w przyszłości. Może wskazać wrodzone predyspozycje do pewnych schorzeń, o czym wnioskuje m.in. na podstawie tzw. słabych punktów naszego organizmu. Diagnozowanie chorób za pomocą irydologii pozwala ponadto na ustalenie stopnia zatrucia organizmu. Dzięki tej nauce łatwo możemy ocenić stan układu odpornościowego. Aby diagnozować, który narząd albo cały układ niedomaga, wystarczy wiedzieć, w której części tęczówki usytuowane jest pożądane zakończenie nerwowe.

Badanie tęczówki jest bezbolesne i nieszkodliwe dla oczu. Lekarz ogląda obie gałki oczne w lampie szczelinowej, która powiększa obraz kilkadziesiąt razy i rozjaśnia tęczówkę, dzięki temu wszystkie zmiany na ich powierzchni są dokładnie widoczne. Stawiając diagnozę irydolog uważnie ogląda całe oko. Zwraca uwagę na kształt i umiejscowienie źrenicy, odcień bieli gałki ocznej oraz wygląd spojówki. Głównie jednak koncentruje się na tęczówce. Zakłada się, że lekarz irydolog nabywa umiejętności samodzielnego diagnozowania po obejrzeniu kilku tysięcy tęczówek i skonfrontowaniu swoich obserwacji z rozpoznaniami opisanymi w historii choroby pacjenta, a potwierdzonymi innymi metodami diagnostycznymi. Z tego powodu nawet w krajach, gdzie irydologia od lat jest jednym z przedmiotów wykładanych na uczelniach medycznych, samodzielnie praktykuje kilku, kilkunastu lekarzy irydologów. Znacznie więcej wykorzystuje objawy tęczówkowe w odniesieniu do swojej podstawowej specjalności.

W krajach Europy Zachodniej i w USA irydodiagnostyka zdobywa wśród lekarzy coraz większą ilość zwolenników. Spowodowało to rozwój nowoczesnych technik ułatwiających obserwacje tęczówki. Dla celów diagnostyki stosuje się urządzenia telewizji barwnej, urządzenia komputerowe takie, które mogą zapewnić wysoką jakość obrazu i wierność odtwarzania. Tego rodzaju system wizualny umożliwia obserwację tęczówki w znacznym powiększeniu (do ok. 50 razy) i różnych ujęciach.

Diagnostyka z tęczówki sprawdza się w 80 do 95%. Nie da się jej jednak stosować u dzieci do 4. roku życia ze względu na nie w pełni wykształconą tęczówkę oraz u osób po operacjach oczu. Odpowiedzialny lekarz- irydolog nie powinien zniechęcać pacjenta do leczenia się u lekarzy medycyny konwencjonalnej. Po wykryciu choroby można rozpocząć profilaktykę i zapobieganie jej dalszemu rozwojowi, np. za pomocą ziołolecznictwa. W przypadku podejrzenia poważnych, czy przewlekłych schorzeń irydolog powinien skierować pacjenta na badania specjalistyczne. Należy pamiętać, że ocena irydologiczna nie jest równoznaczna z diagnostyką lekarską. Obu tych metod nie wolno ze sobą porównywać szukając w nich konkurencyjności. Jest to metoda uzupełniająca. Irydologia ma głównie zastosowanie w profilaktyce zdrowotnej, w wielu przypadkach potrafi zastąpić bolesne i kosztowne badanie, ale w żadnym wypadku nie należy od razu odrzucać fachowego badania lekarskiego.